Drukuj

Strategia Rozwoju Kapitału Społecznego

 

Kapitał społeczny w Polsce przybiera najczęściej postać kapitału przetrwania i adaptacji. Wpłynęły na to przede wszystkim specyficzne uwarunkowania historyczne, przekładające się na wyniesione z przeszłości nawyki i postawy, a także niedostatki infrastruktury społecznej (działanie instytucji publicznych, mediów i niedostatek przestrzeni publicznych). Deficyt umiejętności społecznych – powodując niską zdolność do mobilizacji i elastycznego łączenia różnorodnych zasobów, kompetencji i talentów – istotnie ogranicza wykorzystanie potencjału rozwojowego Polski. Ważne staje się więc wzmacnianie tych postaci kapitału społecznego, które służą rozwojowi, a których podstawą nie jest przetrwanie i adaptacja, ale chęć podejmowania wspólnych działań.

Uznanie kapitału społecznego za istotny czynnik rozwojowy oznacza więc konieczność zmian w sferze społecznej, poprzez poszukiwanie dróg wzmocnienia i upodmiotowienia różnego rodzaju społeczności tak, aby stały się one zdolne do samoorganizacji, rozwoju i tworzenia dóbr wspólnych. Oznacza także konieczność zmiany filozofii działania i kultury organizacyjnej w sferze gospodarczej. Również w sferze publicznej potrzebne jest odejście od zarządzania, które polega na przydzielaniu zadań wyspecjalizowanym, odizolowanym instytucjom na rzecz idei otwartej koordynacji i budżetów zadaniowych.

Działania służące poprawie tak rozumianego kapitału społecznego stanowią integralną część planu rozwoju Polski. Przyjęcie, a następnie wdrożenie Strategii Rozwoju Kapitału Społecznego do 2020 r. jest jego istotnym elementem.

Strategia Rozwoju Kapitału Społecznego